نیلوفر ، پای بسته است ، در لجن مرداب .

اما مرداب با تمامی آب های مرده اش ، نمی تواند ذهن او را ببندد .

بدان نیلوفر در امید زندگی می کند و نه در مرداب .

و بالاخره وعده الهی تحقق می یابد

نیلوفر با تمام وجود می شکفد

فریاد می زند پاکی روحش را با گلبرگ های سفیدش

و می گوید ،

من ، اینجا هستم ، نیلوفر .

زیبایی و عشق و محبت و مرگ و زندگی را می شناسم .

زندگی ام را که به سختی بدست آورده ام یک شبه از دست می دهم

زیرا جای نیلوفران دنیا نیست

نه جایی که قدرمان را ندانند .

پای نیلوفر بسته در لجن مرداب است

اما چهره اش از آب بیرون است و رویش به آسمان

شگفت آور است زیبایی خیره کننده اش

که از لجن ها بیرون آمده بدون ذره ای سیاهی .